HÜCRE…


Kendi iç seslerim, öylesine gereksizler.
Yazmaya başladığında bir defa, gerisini sen değil, isteğin
ama kontrol edemediğin yanın yazar.
Ne yaparsan yap ne yaparsam yapayım olmayacak ve
kazanamayacağım!
Sadece sus.
Ama kimsenin ayak sesinde irkilmediği gecenin karanlığında.
Sadece sus.
Ama içinden haykır haykırabildiğin kadar.
Sadece sus.
İsyan et, Tanrının cezası gördüğün kim ve ne varsa.
Sanırım intihar edeceğim…
Olmuyor…
Ya bir ipe, ya da bileklerime odaklanıyorum.
Ben yapamadım.
Hayat bana istediğimi sunmadı veya sundu ben görmedim…
Olsun.
Sesleri gitmiyor.
Tanıdığım kim varsa sesleriyle boğuyorlar beni..
Silsile ile.
Babam, annem, ablam, abim, yeğenlerim, kuzenlerim, ana
tarafım, baba tarafım…ve A ve Z ve diğerleri
Ve tanıdığım diğer kim varsa…aşklar sevgiler
tenler…korkular…
Sanmıyorum artık…
İntihar edeceğim…
Bunu biliyordu A…
Ters tepki sanıyordu belki de.
Bu anlatı uzun. Belki yeni bir kitap olur. Olsun da. Neler
kaybetti bilsin ruh.
Bu KOCAMAN BİR Çöküş.

   


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir