Halet-i Ruhiye


İyi de neden zihnimin tüm köşelerinde varlığının tahammül edilmez sızısını yaşamaya devam ediyorum? Köşe bucak kaçmayı içselleştirip ilke edinmem işe yaramaz bir çırpınış dışında başka bir şey değil. Sana gel dersem kendimden gitmeyi göze almam gerekli. Kendimden gitmemiş halim ise dışardan bakınca acınacak haldedir, buna eminim. Bir Allah kulunda bunu söyleme cesareti yok. Sorun değil, birisi çıksın “bok gibi olmuşsun” desin. Ne güzle olur. Bir de insan dışarıdan kendine bakabilse muhtemelen son bakışı yapıp varoluşun sonuna geldiğinden emin olur. Aslında senden nefret ediyorum.


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir