PSİKOPATOLOJİ


 Evet, ruhum hastalandı bir çok defa. Kimin ruhunda derin yarıklar yok ki? O yarıklardan içeriye sızan acılar, hüzünler, derin kaygılar, pişmanlıklar, yargılar kim de yaşanmadı ki? Mevcut koşullarda genel insan tabirinde bu haller yok mu? Hep şöyle başlanmaz mı bir hüznü anlatan cümlenin ilk satırına ya da sonuna ‘insan işte, ne bekliyorsun’. Peki, bu cümlenin karşısına çıkıp ‘benim bir şey beklediğim yok’ diyecek cesur kişi nerede? Hatta bilirsiniz bazıları ‘beklemek ölüm gibi ama yinede beklerim seni’ demiyor mu? İkiyüzlü falan değiliz, bir yüzümüz yok. Kaybetmek diye bir şey olduğunu düşünmüyorum. Nasıl olurda kaybedersin? Burada olan bana kalırsa hiçleşmek. Ve bu hiçleşme ilk başta tek yanlı düşünülse bile netice iki yanlıdır. Hiçbir insan bir başka insanda kaybolmaz.


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir