DÜŞ İZİ


                       Çok unuttuk birbirimizi. Çok da hızlı unuttuk. Ters giden bir durum var. Sen bu kadar hızlı, ben sen kadar yavaş değildim. Aramızda ne varsa, aramızda kalması şartıyla ara vermiştik aynı yatağın çarşafına dolanmamaya. Sonra bakacaktık değil mi? olan eden ne varsa değerlendirecek bu kör dövüşünü bir nihayete erdirecektik. Ama biliyorsun öğreniyor işte aşık olan,aşkın bir kavram dışında hiç bir anlamının olmadığını ve kavramın aşk olduğunu, yoksa insana aşık olmak kavramların ne haddine!!! Bahsetmek istediğim bu değildi benim. Bir ev alacaktık, şöyle kendi çapında müstakil olanlardan, bahçeli.Nereyi düşünmüştük? ha! hatırladım. Çeşme- Ildır’da. İllaki de denize bakmalıydı ama değil mi? Olmadı. Alamadık. İstedikleri şeyler varlıklarından büyük olan insanlardık biz. Ne acı ama fakirlerin düşlerinin zenginlerin gerçeklerinden daha büyük olması…


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir